Voorstelling voor theaterseizoen 2016 - 2017 - 2018

Trouw blijven aan wat je lief hebt
In een wereld vol van verlangens
Het feest van de liefde
In een wereld vol van verdriet

The Fair-Haired Boy, de nieuwste voorstelling van Blue Dew, vertelt het verhaal over de Ierse Rowan die op jeugdige leeftijd zijn grote liefdes ontmoet en zo belandt in een sprookjesachtig avontuur vol muziek. The Fair-Haired Boy is door John Beumer (Blue Dew) geschreven en verteld verhaal voor volwassenen, volledig verweven met de muziek van Blue Dew. Naast deze voorstelling voor volwassenen is er een kinderversie, met een door Helga Huisjes herschreven verhaal dat ook door haar wordt verteld. The Fair-Haired Boy wordt opgevoerd in een door Pim Leutholff (Blue Dew) geschilderd decor en een kleurrijk lichtspel dat wordt uitgevoerd door onze lichttechnicus Peter van der Werf.

The Fair-Haired Boy speelt zich af in de tijd dat voor de Ieren het bovennatuurlijke net zo vanzelfsprekend was als de tastbare wereld van hun bestaan.
Het is de tijd waarin in heel Europa de sprookjesfiguren zijn verdreven terwijl ze in Ierland nog volop geloven in geestverschijningen en fairies! Het is de tijd waarin muzikanten en beroepsvertellers van boerderij naar boerderij trekken. Muzikanten met een onuitputtelijk repertoire van vrolijke melodieën en droevige ballades. Vertellers trekken rond met verhalen die meerdere avonden duren. Zo garanderen muzikanten en vertellers zich van hun dagelijkse hap eten en een plek voor de nacht. Want wie wijst een muzikant de deur die hoop en troost brengt? Wie stuurt een verhalenverteller weg voordat hij het einde van zijn verhaal kent?

 

Ierse muziek en sprookjesachtige verhalen... Zoals het verhaal van Rowan, The Fair-Haired Boy:


       Er is vuur op de heuvel.
       Schaduwen dansen in de nacht.
       The Fair-Haired Boy speelt zijn viool!

 ..... Aan de Westkust van Ierland, daar waar elk veld een verhaal vertelt en elke berg een mythe, waar legenden de stroom van rivieren volgen en nevel de werkelijkheid verhult, daar liggen de oeroude Ierse dorpen… Ostara; een handvol huizen waar grote gezinnen zwijgzaam het zware bestaan van de Ieren leven. Niet ver van Ostara ligt de oude heuvel Tulaigh Ceilidh, helder groen in een rotsachtig grijs landschap. De weg naar Ostara is korter wanneer je de hem over de heuvel Tulaigh Ceilidh loopt. “Maar de oude heuvel, daar loop je NIET overheen!” zeggen de vaders en hun moeders tegen hun kinderen, met de luiken voor de ramen alsof er iets is op de heuvel dat hen in de gaten houdt. “De oude heuvel is NIETS voor kinderen!” fluisteren ze, alsof er iets is op de heuvel dat naar hen luistert…en alles hoort. Alles!

Aan de voet van de heuvel Tulaigh Ceilidh staat een klein wit huisje, begroeid met lijsterbes en een dak van stro. Een huisje met een turfkachel. Een kleine huiskamer met wat schilderijtjes. Een kale gang met aan de muur de lange  jas die van opa was. De keuken is het gezelligst. Omdat het er zo lekker warm is en heerlijk ruikt. Omdat er altijd een pan op het fornuis staat te pruttelen. Omdat er brood wordt gebakken in de oven.

In dit huisje woont een vrouw met haar zoon. De moeder is een stevige vrouw met handen die gewend zijn het leven bij de lurven te pakken. Haar zoon weet daar alles van! Maar het zijn ook deze handen die wat waardevol voor haar is in het leven liefkozen. Voorzichtig, en met de zorg die het vraagt. En ook dat weet haar zoon. De vrouw heeft het leven gezien, van alle kanten. De vreugde van een onbezonnen jeugd, de warmte van liefde, maar ook de pijn en het verdriet van verlies dat diepe groeven in haar gezicht heeft achtergelaten. Rimpels die in een glimlach trekken wanneer haar kleine jongen door het huis rent, lacht om zijn eigen grappen, vertelt over wat hij allemaal wil als hij later groot is.

Rowan! Een Ierse jongen! Zo levenslustig als een roodharige. Maar Rowan is blond, en dat is in Ierland nog weer een heel ander verhaal .....