Vertelprogramma met Ierse verhalen en muziek


Blue Dew heeft een Iers vertelprogramma met muziek gemaakt dat als titel Roasted Barley heeft gekregen. 
Roasted Barley is gebrande gerst, waarmee de Ieren hun 'feestdrank' Guinness de donkere kleur en bittere smaak geven.
Roasted Barley bestaat uit Ierse verhalen, geschreven en verteld door John Beumer. De verhalen worden muzikaal begeleid door een of meerdere muzikanten van Blue Dew.

Bitter bier om te feesten…

De verhalen van Roasted Barley nemen het publiek mee naar het oude Ierland, midden negentiende eeuw. Een periode waarin de eenzaamheid van een dunbevolkt land en aangrijpende thema's als ziekte, honger, afscheid en armoede, als gevolg van de Engelse uitbuiting, ingrediënten waren van het zware Ierse leven. Een bestaan dat ook mooie en uitbundige kanten kende zoals hechte vriendschap, het familieleven, feesten, zorgzaamheid voor elkaar en natuurlijk de rijkdom van verhalen en muziek.

Blue Dew speelt in Roasted Barley Ierse muziek die alom bekend staat om zijn vrolijke tunes en prachtige ballades. Maar Blue Dew laat in Roasted Barley ook de donkere, bittere kant van deze muziek horen; ballades werden gezongen om uiting te kunnen geven aan ondraaglijk verdriet en er moest worden gedronken om te kunnen feesten….

KP, mei 2005 : "John Beumer is een verteller met een haarscherp oog voor de eenvoudige, schrijnende én vrolijke details van het leven van de Ieren zoals het vroeger was. Hun zweet, hun bloed, hun tranen. Hun verliefdheden en verliezen, en de liedjes waarmee ze dit ruige maar prachtige leven bezongen. Met een kwinkslag, een ondeugende twinkeling in zijn ogen, een dramatische wending kluistert hij de luisteraars aan zijn lippen."

De muziek van Roasted Barley
De verhalen van Roasted Barley worden begeleid door muziek. Daarnaast worden er veel nummers gebracht uit het repertoire Blue Dew. De minimale bezetting van Blue Dew tijdens Roasted Barley is John Beumer als verteller en contrabassist, begeleid door nog één muzikant van Blue Dew. Maar Roasted Barley kan ook worden gespeeld door het volledige Blue Dew gezelschap.

DE VERHALEN:

De kracht van Idan's viool (intro) 
Er leefde in Ierland een man die een viool had waarop hij alle melodieën van Ierland kon spelen. De naam van deze man was Idan. En er leefde in Ierland een vrouw die Aoife heette. Aoife kon niet dromen. Het was op een winterse avond dat Idan bij Aoife aanklopte en vroeg of hij bij het turfvuur mocht. Als dank zou hij zijn viool voor haar laten klinken. De turf werd gestookt en Idan speelde zijn viool. De avond ging snel voorbij, Aoife had nog geen genoeg van Idan en ze vroeg of hij wilde blijven. Maar Idan zei : "Ik verkies voor de nacht mijn eigen huis en ik heb de dag nodig om morgenavond nog mooier voor jou te kunnen spelen". Die nacht droomde Aoife voor het eerst. Ze zag de ruige rotsen van Ierland, de groene valleien met grote meren en bruine turfvelden, dorpjes waar in kleine huisjes grote gezinnen woonden. De volgende ochtend kon Aoife aan niets anders denken dan Idan. Ze besloot naar zijn huis te gaan zodat ze kon horen hoe hij voor haar op zijn viool oefende. Op het hek bij het huisje van Idan zat een zwarte kraai die haar toesprak: “De violist is er niet, hij zal de hele dag vanaf een berg kijken naar het leven van een Iers gezin. Vanavond zal hij voor u spelen”. “Dan zal het zo zijn”, zei Aoife en kwaad ging ze heen, maar niet alvorens ze de kraai opdracht had gegeven dat, als de violist thuis zou komen slapen, de kraai zijn ogen uit moest pikken…….

Vrienden van Killarney (intro)
Ze waren samen opgegroeid, de vrienden van Killarney. Ze hadden met de mooiste vrouwen uit naburige dorpen dochters en zonen op de Ierse grond gezet. Ze stonden bekend als vrienden die nooit ruzie hadden met elkaar en als je ruzie had met een van hen, had je het met allemaal. En nu waren ze oud en zaten elke avond in de pub. Ze rookten hun pijp, dronken een glas om daarna huiswaarts te gaan, de vrienden van Killarney. Tot de dood een van hen kwam halen…………

De Ierse aardappels (twee fragmenten)
............. De boer maakt een vierkante meter grond onkruidvrij. Hij drukt met zijn magere, maar nog sterke vingers de kluiten fijn. Hij borstelt de aardappel, wast hem, blaast hem droog en kust hem, “Buiochas do phog au dorais” mompelt hij zacht en dan stopt hij de aardappel in de grond. De aardappel kreeg van de boer, in het oude Gaelic gesproken, “de kus voor bij de deur”, ook wel de kus des doods. De aardappel zal nieuwe aardappels voortbrengen ten koste van zich zelf. “Aan het eind van de zomer eten wij aardappels” meldt hij zijn vrouw als hij thuis komt. Haar ogen, hol van de honger, kijken hem ongelovig aan, maar hij vertelt verder niets.

……….. Ierse aardappels worden in een grote dampende schaal op de rijk gedekte tafel gezet. Er is even stilte, “Here zegen deze spijzen, Amen" en dan valt de Engelsman het eten aan. Hij schrokt, slikt, morst, gooit z'n glas om, roept om een nieuw. Hij trekt het vlees met zijn tanden van de botten, zuigt het merg slurpend uit het bot. Een straal vet loopt over zijn kin. Met z'n mond vol gebaart hij de gereedstaande bediendes om meer, MEER!! De Engelsman vreet de tafel leeg…..